WAS IK MAAR HIER

Er hangt een stilte tussen de regels,
die ik nooit heb durven schrijven,
alsof mijn woorden wisten
dat ze ooit afscheid moesten nemen.

omdat ik niet bij jullie kan blijven

Ik heb geleefd
in zinnen die niet altijd rijmden,
maar hoofdstukken die wel vol waren
vol liefde, vol zoeken,

vol vallen en weer opstaan.

mooi ingebonden, rijke boeken

Mijn hart kende vele kamers
sommige gevuld met zonlicht,
andere met schaduw en gemis,
maar in elke ruimte
vond ik altijd een echo van betekenis.

Liefde…ik heb geprobeerd

haar te dragen als een kwetsbaar glas
soms gebroken in mijn handen
maar altijd opnieuw gelijmd
met hoop en verlangen,

in mijn herinnering zoals het was

Mijn gedichten zijn geen perfecte verhalen
maar fluisteringen van hoe ik dacht
sporen van een ziel
die simpelweg gehoord wilde worden

en mij altijd zielenrust bracht

En nu…
nu leg ik de pen neer
niet omdat het verhaal stopt
maar omdat het verder gaat
waar woorden niet meer komen

als mijn innerlijk niet meer klopt

Misschien voel je me nog
in de stilte tussen twee ademhalingen
in een zucht die

zacht langs je wang strijkt

vol met herinneringen

Want als je even luistert
heel even
dan hoor je mij nog zeggen:

ik was hier
ik hield van het leven

een leven vol plezier
ik hield van jullie

en ergens,
ver voorbij het zicht
fluister ik nog steeds

“was ik nog maar hier”